Aansprakelijkstelling en een duurzame financiële sector

Lees hier de scriptie De verduurzaming van de financiële sector. Een onderzoek naar de mogelijkheden voor succesvolle aansprakelijkstelling van financiële marktdeelnemers door retailbeleggers in het licht van de Informatieverschaffings- en Taxonomieverordening en het EU-recht van Arezo Zarbaf (Masterscriptie Commerciële Rechtspraktijk, UvA, begeleider: mr. Jelle van Dijk, beoordeling: 8,5)

Verschillende landen wereldwijd, waaronder Nederland, zijn in 2015 de Overeenkomst van Parijs inzake klimaatverandering en de VN Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling overeengekomen. De kern van de VN Agenda 2030 wordt gevormd door 17 doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling, die als leidraad dienen om een toekomst voor te bereiden die stabiliteit, een gezonde planeet, rechtvaardige, inclusieve en veerkrachtige samenlevingen en welvarende economieën garandeert. De Overeenkomst van Parijs is het allereerste, universele, juridisch bindende klimaatverdrag met het doel om de opwarming van de aarde te beperken tot een streefwaarde van 1,5 °C met een maximum van 2 °C.
Voor de Europese Commissie is het evident dat de financiële sector een grote rol moet spelen in het behalen van de duurzaamheidsdoelstellingen. Daarom heeft de Commissie in 2018 het Actieplan: Duurzame groei financieren gepubliceerd, waarin maatregelen zijn opgenomen om het financiële stelsel te hervormen in de richting van een groenere en duurzamere economie. Het Actieplan heeft onder andere geleid tot de Informatieverschaffings- en Taxonomieverordening. Door informatieverplichtingen aan financiële marktdeelnemers op te leggen en meer duurzaamheidsinformatie te doen verschaffen aan retailbeleggers is het idee dat kapitaalstromen naar duurzame beleggingen worden geheroriënteerd.
Er kunnen situaties voorkomen waarbij niet of onvoldoende wordt voldaan aan de informatieverplichtingen. In deze scriptie heeft Arezo Zarbaf daarom onderzocht of het Nederlands recht, gelet op het EU-recht, voldoende aansprakelijkheidsgronden aan een retailbelegger biedt om een financiële marktdeelnemer succesvol aansprakelijk te stellen indien zij niet of onvoldoende voldoet aan de verplichtingen uit de Informatieverschaffings- en Taxonomieverordening en de retailbelegger daardoor schade lijdt.

Hierbij wordt betoogd dat het Nederlands recht, in het licht van onder andere het effectiviteitsbeginsel, voldoende aansprakelijkheidsgronden biedt aan de retailbelegger, nu het voor de retailbelegger niet onmogelijk of uiterst moeilijk is om de financiële marktdeelnemer succesvol aansprakelijk te stellen. In dit onderzoek wordt aansprakelijkheid ook in het grotere geheel van duurzaamheid geplaatst. Hierbij stelt Arezo Zarbaf dat de focus meer zal moeten liggen op duurzame financiering met een lange termijn-horizon, waarbij niet alleen de financiële waarde van een financieel product van belang is, maar ook de ecologische en sociale waarde.

Over de auteur(s)